Therapieën
  Voor wie?
  Wat kost het?
  Ricky Hoek
  Agenda
  Info over:
        Kanker
        Simonton
        Dr. Geerd Hamer
        Bernie S. Siegel
        Lothar hirneise
        Voeding en kanker
        Xango
  Links

Bernie S. Siegel


Bernie Siegel kreeg als chirurg heel veel te maken met kankerpatiënten. Hij werkte hard en voelde een grote verantwoordelijkheid in zijn werk. Hij begon een dagboek bij te houden als uitlaatklep voor zijn wanhoop. Hoe kon hij de kracht vinden om al deze mensen te steunen in hun strijd? Hij begon serieus te denken aan een andere carrière. Hij overwoog om leraar of dierenarts te worden. Hij kon niet tot een besluit komen maar realiseerde zich wel dat hij met mensen wilde werken. Dankzij de analyse van zijn dagboek begreep hij dat hij zijn houding tegenover de medische wereld moest veranderen. De hele dag was hij bezig met gevallen, kaarten, ziekten, genees-wijze, stafleden en prognoses in plaats van met mensen. Hij werd zich ervan bewust dat hij een standaardverdediging tegen pijn en falen had aangenomen. Juist op het moment dat de patiënten hem het meest nodig hadden, nam hij afstand om niet zijn eigen pijn te voelen. Hij richtte zijn praktijkruimte anders in, hij schoof zijn bureau tegen de muur zodat hij tegenover zijn patiënt kwam te zitten en moedigde patiënten aan om hem bij zijn voornaam te noemen. Dat betekende dat hijzelf respect moest verdienen en niet om wat hij had geleerd.
Het was een simpele en effectieve manier om de barrière tussen arts en patiënt te verkleinen. Voor het eerst in zijn leven begon hij te begrijpen wat het betekent om met kanker te leven. De angst te kennen dat de kanker zich uitzaait, zelfs terwijl je met je arts spreekt, de afwas doet, met de kinderen speelt, werkt, slaapt of aan het vrijen bent.
  Workshop
 In juni 1978 ging Bernie Siegel naar een nascholingscursus; “Psychologische factoren, stress en kanker”.Deze werd gegeven door de oncoloog Carl Simonton en de psychologe Stephanie Mattheuws. Tot zijn verbazing waren er onder de 75 deelnemers geen andere reguliere geneeskundigen. De meeste deelnemers waren maatschappelijk werkers, patiënten of psychologen. Zijn ergernis werd groter toen veel deelnemers hem vertelden dat zij al iets over deze benadering hadden gehoord. Hij hoorde daar voor het eerst dingen die tijdens zijn medische opleiding niet eens waren aangestipt. De wisselwerking tussen lichaam en geest vormde een apart vak en was onbekend bij medische specialisten. Bernie Siegel leerde mediteren en ontdekte zelf zijn innerlijke raadsman tijdens een geleidefantasie.

Na zijn ervaring met de Simontons startte hij met hulp van zijn vrouw en een van zijn verpleegsters een therapiegroep; ECaP( Exceptional Cancer Patients = Wonderbaarlijke Kanker Patiënten). Ze kozen het boek van Simonton ”Opweg naar herstel”, als studieboek. Hij stuurde honderden patiënten een brief, ze meldden daarin dat de patiënten langer en beter konden leven met behulp van de technieken die ECaP hun wilde leren. Ze verwachtten een grote opkomst, iedereen wilde toch genezen? In totaal kwamen er twaalf mensen.

Drie groepen kankerpatiënten
Dr. Bernie S. Siegel ontdekte dat je kankerpatiënten in drie groepen kunt verdelen.
Ongeveer 15 tot 20 procent van de patiënten wil onbewust of zelfs bewust sterven. Op een of ander niveau verwelkomen ze hun ziekte als een manier om door de dood of een ziekte aan hun problemen te kunnen ontsnappen. Vaak voelen deze patiënten zich ellendig, machteloos en hulpeloos. Ze hebben het leven al opgegeven. Ziekte is dan een vlucht uit het dagelijkse leven omdat het zinloos is geworden.

De grootste groep patiënten ongeveer 60 tot 70 procent doet precies wat hun dokter zegt. Bernie Siegel zegt; “Het zijn net acteurs op auditie. Ze treden op om de artsen tevreden te houden. Ze doen precies wat de arts wil. Komen stipt op tijd en nemen hun pillen keurig in. Ze trekken de menig van de arts niet in twijfel. Ze zullen niet zelf iets gaan ondernemen. Ze maken niet de keuze die ze voor zich zelf goed vinden”.

De andere groep ongeveer 15 tot 20 procent noemt Bernie Siegel; “de wonderbaarlijke patiënten”. Ze spelen geen rol maar zijn zichzelf. Ze gaan op zoek naar informatie en worden specialisten in hun eigen behandeling. Ze willen alles weten over het verloop en de behandeling. Ze denken mee over de mogelijkheden naar herstel. Ze komen op voor zichzelf. Ze maken hun eigen keuzes.

Patiënten helpen een keuze maken
Het belangrijkste is een therapie uit te zoeken waarin je gelooft en die met een positieve houding te volgen. Of het nu reguliere, alternatief of spiritueel is. Het is kenmerkend voor kankerpatiënten dat ze het gevoel hebben over hun leven toch al weinig controle te hebben. Een eigen keuze maken, kan al een keerpunt zijn.
Bernie Siegel steunt zijn patiënt om een keuze te maken vanuit een positieve overtuiging en niet uit angst. Een behandeling gekozen uit angst zal waarschijnlijk niet helpen. Hij zal samen met de patiënt op zoek gaan naar de oorzaak van de angst.
Mediteren is volgens Bernie Siegel een van de beste manieren om hen te helpen hun angsten te overwinnen en keuzen te maken vanuit hun eigen overtuigingen.

Stressvolle omstandigheden
Een van de vragen die Bernie Siegel aan zijn patiënten stelt is; wat is er de afgelopen twee jaar in uw leven gebeurd? Als hulpmiddel hierbij gebruikt hij net als Carl Simonton de Holmes- Rahe stress-schaal. Dr. Thomas Holmes en dr. Richard Rahe hebben een lijst van stressbevorderende omstandigheden ontwikkeld. Aan iedere levenscrisis kent men een aantal punten toe. Zoals van baan veranderen, ontslag krijgen, trouwen, scheiden, kinderen die de deur uit gaan, verhuizen.
De hoogste punten worden toegekend aan het verlies van de levenspartner. Studies hebben aangetoond dat de rouwende partner langer dan een jaar een onderdrukt immuunsysteem heeft.
Niet iedereen met een tragisch verlies of een stressvolle situatie krijgt een ziekte. Het gaat erom hoe je met de situatie om gaat. De beslissende factor schijnt “het kunnen uiten van emoties” te zijn. Als iemand in staat is zijn woede of wanhoop te uiten, hoeft daar geen ziekte op te volgen. Het onderdrukken van onze emotionele behoeften veroorzaakt lichamelijke ziekten.
Veertig jaar geleden werd al aangetoond dat er een relatie is tussen onderdrukte emoties en kanker is. Internist dr. D.M. Kissen vergeleek een groep rokers met longkanker met een groep rokers die een andere ziekte hadden. Uit persoonlijkheidstesten bleek dat de kankerpatiënten minder uitlaatkleppen voor emotionele ontlading hadden. Hij concludeerde dat hoe meer iemand zijn emoties verdrong hoe minder sigaretten hij nodig had om kanker te krijgen.
Stress waar we vrijwillig voor kiezen verschilt totaal van de stress die we niet willen, maar niet kunnen vermijden. Uit een experiment uit 1981 met ratten die werden geïnfecteerd met levende tumorcellen blijkt dat van de groep ratten die bloot werd gesteld aan stress en er niet aan kon ontkomen, 73 procent kanker kreeg. Echter de groep ratten die aan stress werd blootgesteld en er wel aan kon ontkomen kreeg 37 procent kanker.

Depressie
Depressie: Het gevoel dat het leven ondraaglijk is en de toekomst geen mogelijkheden meer bied. Geen zin meer hebben in het leven. Steeds minder ondernemen, interesse verliezen in mensen, hobby’s enz.
Depressieve mensen die afstand doen van normale activiteiten tonen tenminste enige reactie op wat ze ervaren. De reactie is negatief maar ze doen nog iets om aan de situatie te ontkomen.
Er zijn ook mensen die niet als depressief zullen worden aangemerkt omdat ze gewoon door gaan met hun vaste bezigheden. Ze tonen naar buiten toe een gelukkig gezicht, terwijl ze van binnen geen enkele zin meer hebben in het leven. Stille wanhoop, het niet naar buiten kunnen brengen wat er van binnen leeft.

Bernie Siegel ontdekte dat 80 procent van zijn patiënten ongewenst, of als kind onverschillig waren behandeld. Boodschappen zoals; “We wilden liever een jongen dan een meisje” of ”Ik wou dat ik een abortus had gehad in plaats van jou” leiden tot een levenslang gevoel van waardeloosheid. Op een heel diep niveau kan een ziekte dan een manier zijn om alsnog aan de wensen van hun ouders te voldoen. En op deze manier kunnen ze nog aantonen goed genoeg te zijn of liefde te ontvangen.

Kinderen en Kanker
Een onderzoek naar kanker bij kinderen van het Albert Einstein College of Medicine in New York toonde aan dat de kinderen met kanker twee maal zoveel crises hadden doorgemaakt dan andere kinderen die, op de ziekte na, als gelijksoortige konden worden beschouwd. Uit een ander onderzoek bleek dat uit een groep van 33 kinderen met leukemie, 31 van deze kinderen in het jaar voor de diagnose een traumatisch verlies of een ander crisis hadden doorgemaakt. Volgens Bernie Siegel kunnen conflicten en boodschappen van afkeuring, zelfs al in de baarmoeder, kanker bij jonge kinderen veroorzaken.

Tevredenheid
In een van de grondigste onderzoeken naar de rol van de factor tevredenheid volgde psychiater George Vaillant dertig jaar lang tweehonderd afgestudeerden van de Harvard University. Elk jaar vergeleek hij hun gezondheidstoestand met de resultaten van psychologische tests. Van de groep met de 59 gelukkigste mannen werden er twee chronisch ziek en een van hen stierf. In de groep van de 48 ongelukkigste mannen werden er 18 chronisch ziek of stierven.

    uitprint versie